கோரைப் பாயை
ஊடுருவும்
மண்தரையின் ஓதம்

நடுக்கும் குளிரை 
அதிகமாக்கும்
அம்மாவின்
பழஞசேலை

மரத்து விறைத்த
விரல்களை
இயல்பாக்க
விறகடுப்பின
கங்குகள்

தாழ்வார க்மபியில்
இரவெல்லாம்
தண்ணீர் சொட்டும்
ஒற்றைச் சீருடை
உடல் சூடடில் உலர

எதற்கும் மேலாய்
மசி எழுத்துகள்
கலைந்த
பதிவேடு

பள்ளி காலத்து
மழை
அழைத்து வரும்
அழுத்தங்கள்

இன்று கவிதைதனை
தந்தாலும்
அன்று கவலைகளை

சென்னையில்

அழைப்பு மணியை 
அழுத்தும் முன்
கண்ணில் 
தென்படும் 
சின்னஞ்சிறு 
காலணிகள்
கட்டியம் கூறும்
உள் சென்று
சுகிக்கவிருக்கும்
இனிமைதனை

சென்னையில்
இரண்டாம் நாள்!

பயணங்கள் முடிவதுண்டு..
நினைவுகளை 
நெஞ்சில் நிறைத்து

கப்பலுக்கும் , படகுக்கும் மாற
நான் தடுமாறுகையில்
கை கொடுத்த
கைகள்

அம்மாவின் இடுப்பிருந்து
என் கண் பார்த்து
சிரித்த பொக்கை வாய் பாப்பா

கடலில் நனைந்த
உடைமாற்ற
இடம் தந்த
கடைக்கார பெண்மணி

பெட்டி தூக்க
சமைக்க
பரிமாற
அறை சுத்தம் செய்ய
என
நீண்ட உதவிக்கரங்கள்

வாழ்க்கை போலவே
மனிதரைச் சார்ந்தே
பயணங்களும்

நலமுடன் திரும்பி
வழக்கங்களுக்கு மாறியாச்சு

# அந்தமான் பயணப்பதிவு 20
இப்போதைக்கு
முற்றும்

பின்னிரவில் விரலகள்
பிணைத்த நேரம்

அழகிய 
சொல்லொன்று 
சொல்லெனறேன்

நாம் என்றாய்

பழகிய சொல் ஏன்?
இணையான
சொல் சொல் என்றேன்

இணையேதும்
இல்லாத
நாம் நாம்தான் என்கிறாய்

அடடா

அன்பெனபதே 
அணிகலனாய்
அன்பென்பதே
படைக்கலனாய்
அன்பென்பதே 
பலமாய் ,
அன்பென்பதே
வரமாய்
அன்பென்பதே
இடறி விழும்
பலவீனமாய்
அன்பென்பதே
அனைத்துமாய்
ஆனதிந்த வாழ்வு

மென் நுரை துப்பிய

சின்ன சின்ன  சங்கு

வெண் சிப்பிகளைப்

சேலைத் தலைப்பில்

சேகரிக்கிறேன்   

ஓதம் விரவிய

மணற் படுகையில்

ஓடும் கருநண்டு

விரல் தொடும் என

விலகி விலகி

நடக்கிறேன்.

வண்ணக்

குடை நிழலமர்ந்து

கடல்  மீன்களைக்

கணக்கெடுக்கிறேன்

மேலிருந்து  

நீலம் தோய்த்த

வான்மேகம்

உடன் தொடர

ஆழ்கடலை ரசிக்கிறேன்

பிசுக்கு வாணலியின்

அழுக்கை

அழுந்த அழுந்த

தேய்த்துக் கொண்டே ,,!

இனிய ஞாயிறு

 

சாளரத்தின் வழி
சங்கீத
பறவை இசை ..

அறையின் மென் குளிர் 
விரல் தொட்டு
துயில் எழுப்ப

வயதறியா மனம்
ஒரு வரம் ..
இங்கு
வாழ்வென்பது
சுகம் ..!