சென்னையில்

அழைப்பு மணியை 
அழுத்தும் முன்
கண்ணில் 
தென்படும் 
சின்னஞ்சிறு 
காலணிகள்
கட்டியம் கூறும்
உள் சென்று
சுகிக்கவிருக்கும்
இனிமைதனை

சென்னையில்
இரண்டாம் நாள்!

பயணங்கள் முடிவதுண்டு..
நினைவுகளை 
நெஞ்சில் நிறைத்து

கப்பலுக்கும் , படகுக்கும் மாற
நான் தடுமாறுகையில்
கை கொடுத்த
கைகள்

அம்மாவின் இடுப்பிருந்து
என் கண் பார்த்து
சிரித்த பொக்கை வாய் பாப்பா

கடலில் நனைந்த
உடைமாற்ற
இடம் தந்த
கடைக்கார பெண்மணி

பெட்டி தூக்க
சமைக்க
பரிமாற
அறை சுத்தம் செய்ய
என
நீண்ட உதவிக்கரங்கள்

வாழ்க்கை போலவே
மனிதரைச் சார்ந்தே
பயணங்களும்

நலமுடன் திரும்பி
வழக்கங்களுக்கு மாறியாச்சு

# அந்தமான் பயணப்பதிவு 20
இப்போதைக்கு
முற்றும்

பின்னிரவில் விரலகள்
பிணைத்த நேரம்

அழகிய 
சொல்லொன்று 
சொல்லெனறேன்

நாம் என்றாய்

பழகிய சொல் ஏன்?
இணையான
சொல் சொல் என்றேன்

இணையேதும்
இல்லாத
நாம் நாம்தான் என்கிறாய்

அடடா

அன்பெனபதே 
அணிகலனாய்
அன்பென்பதே
படைக்கலனாய்
அன்பென்பதே 
பலமாய் ,
அன்பென்பதே
வரமாய்
அன்பென்பதே
இடறி விழும்
பலவீனமாய்
அன்பென்பதே
அனைத்துமாய்
ஆனதிந்த வாழ்வு

மென் நுரை துப்பிய

சின்ன சின்ன  சங்கு

வெண் சிப்பிகளைப்

சேலைத் தலைப்பில்

சேகரிக்கிறேன்   

ஓதம் விரவிய

மணற் படுகையில்

ஓடும் கருநண்டு

விரல் தொடும் என

விலகி விலகி

நடக்கிறேன்.

வண்ணக்

குடை நிழலமர்ந்து

கடல்  மீன்களைக்

கணக்கெடுக்கிறேன்

மேலிருந்து  

நீலம் தோய்த்த

வான்மேகம்

உடன் தொடர

ஆழ்கடலை ரசிக்கிறேன்

பிசுக்கு வாணலியின்

அழுக்கை

அழுந்த அழுந்த

தேய்த்துக் கொண்டே ,,!

இனிய ஞாயிறு

 

சாளரத்தின் வழி
சங்கீத
பறவை இசை ..

அறையின் மென் குளிர் 
விரல் தொட்டு
துயில் எழுப்ப

வயதறியா மனம்
ஒரு வரம் ..
இங்கு
வாழ்வென்பது
சுகம் ..!

ஆண்டாண்டு அடுக்களையில் நின்னு 
வேண்டியதெல்லாம் சமைச்சாச்சு 
வித விதமாய் சுவைச்சாச்சு .

பெத்தவங்க கிட்டே 
கத்துக் கொண்டது போக
புத்தகம் பார்த்தும
புதுசா நிறைய படிச்சாச்சு.

மகளுக்கு பருப்பு சாதம்
மகனுக்கு கார கிரேவி
யாருக்கு என்ன பிடிக்கும்
என்பதெல்லாம்
மனப்பாடம் செஞ்சாச்சு

எனக்கென்ன பிடிக்கும ?

என்னையே கேட்கையில்
அடிநாக்கில் தங்கி விட்ட
ருசியொன்றை
அசை போட்டது மனசு.

மசக்கை காலத்தில்
மயங்கி இருக்கையில்
கணவர்
புகட்டிய
பொறுக்கும் சூட்டில்
அரிசிக் கஞ்சி
உறைப்பும்
புளிப்புமாய்
புளித் துவையல். ..!