வீடு
-----
" பாலா வீடு ..
நளினி வீடு .."
என்பாள் அம்மா ..
(பாலா நளினி ... வீட்டுக் குழந்தைகள் )

" ரிக்கி வீடு
ஜாக்கி வீடும் " உண்டு
(ரிக்கியும் , ஜாக்கியும் வளர்ப்பு நாய்கள் ..!)

" பால்காரர் வீடு
எல் ஐ சி காரர் வீடு "

அடுத்தடுத்த வீடுகளின்
அடையாளம் குறிக்க
அம்மாவின்
சொற்றொடர்கள் ..

போகட்டும் ..

ஒருமுறை
" அய்யர் வீட்டு அம்மா
செட்டியார் வீட்டு முருங்கை " என்றாள்

அடிமனதில்
கனறும்
சினத்தோடு
வினவினேன் ..

" இன்னும் என்ன ?
"அய்யர் வீடு, செட்டியார் வீடு
பெயர் சொல்லு " என்றேன்

" பெயர் யாருக்கு தெரியும் ? "
உடன் வந்தது பதில் ..

குழம்பி போனேன்
நம் வீட்டின் அடையாளம்
எதுவென ?

அம்மா சொன்னாங்க ....
" டெலிபோன்காரங்க வீடு ..!"

இன்று
-----------

மென் குளிரும்
மெல்லிசையும் சூழ
காலைப் பயணம்.

பூத்தூறல் பொழியும்
மேகங்கள் உடன் உலா.

நெடுஞ்சாலை
புறமிருந்து
ஈர்த்தது சின்ன கடை.

எளிமை, தூய்மை
கனிவும் கலந்த கவனிப்பு.
சுவையான உணவு
சுகமானது.. !

உண்ட பின்
கை கணினியில்
கண் பதித்து
நகர்கிறேன்.

கடை கடந்த
நொடியில்
பின் சிரசில்
இடித்தன

சொல்ல மறந்த
நன்றியும் ,
கொடுக்க மறந்த
புன்னகையும்..

என்ன செய்து என்ன ?
என்னை நான் வெறுத்தேன். !

// 8-5-2014//

சுட்டுவிரலின்
வெட்டுக் காயம்.!

உதட்டில் தெறித்த 
சுட்ட எண்ணை ..

நழுவி சிந்தி
காலில் விழுந்த
குழம்பின் கொதிப்பு..

நெடி மிளகாய்
அரைக்கையில்
அடுக்காய் வரும்
தும்மல். ..இருமல்.. !

தினம் இல்லை ..!
சிதறிடும் கவனத்தை
பதிவிடும் குக்கர் சூடு..!

வழியும் வியர்வை யுடன்
சமைத்ததை
மேசையில் விரிக்கையில்
மகன் சொல்வான்..
"பார்க்கலையா அம்மா ..
முழங்கையில் மாவு. ! "

" ஒ ..மௌன வலிகளின்
அடையாள தீற்றல் . !

துடைத்து நகர்கிறேன்....
அடுத்தவேளை சமைக்க..!

" யாரோ " புன்னகை உதிர்க்க 
" யாரோ " இரு கரம் குவிக்க
" யாரோ" தோள் தொட்டு நலம் கேட்க 
" யாரோ" வலிக்க வலிக்க கை குலுக்க.. 

பிரிந்த கல்லூரி நட்பா ?
பிறந்த ஊரின் உறவா ?
அலுவலக தொடர்பா ?
வாடிக்கையாளரா ?

" யாரிவர் யாரிவர் ??"

தவித்து , தடுமாறி
நினைவுக் கிடங்கின்
கருக்கல் இடுக்குகளில்
இன்னாரென அறியுமுன்
என்னைக் கடப்பார் .
அந்த "யாரோ "

அதே நிகழ்வில் ..
"அடடா இவரா ? " என
ஒருவரை
இனம் கண்டு
இரு கை கூப்ப
எத்தனிக்கையில்

"யாரோ" என
என்னை எண்ணி
"இவர் " நகரும் தருணம்

பூக்கத் துவங்கிய
புன்னகை
உறைந்து விடுகிறது
என் உதடுகளில் ..!

-மரியா சிவா .
28-12-2013

உள் உறைந்த 
பனிக் கற்கள்..

மனம் மரத்து 
உடல் நடுங்கும் 
கடுங்குளிர் ...!

அருகிருந்து
கனகனப்பாய்
கதகதப்பைப்
போர்த்தும்
.
.
.

உன் சொற்கள் ..

-காலை வணக்கம்
மரியா சிவா ..

குளிரைப் போர்த்தியது
விடியும்வரை 
இரவு !

வலிந்து கவிழ்த்த உறைகள்
நெகிழ நின்றொளிரும் 
சுயம் ..!